PCBlog

Knalfeestje
Dus zaterdag de 19de was het zover: the house warming party annex verjaardagsfeest kon beginnen. Die dag was echter nog hectischer dan de gewone hectische dagen. Maar liefst zes betaalde krachten liepen in, op en rond het huis te werken. Een Jamaicaanse huishoudster, die zich later liet ontmaskeren als een vreetvarken eerste klas. En omdat ze ook nog eens verschrikkelijk dom is was dat tevens haar laatste dag bij ons. Dan waren er twee Indiase hindoestanen uitgenodigd om voor onze gasten een feestmaaltijd te bereiden; nota bene de chefkok van vanderValk samen met zijn vrouw (no she is my friend). Nou dat hebben we geweten. Het was een ruim gesorteerd Indisch buffet waar menigeen zich op stortte. En natuurlijk werd er aan het huis geklust; 2 Colombianen zouden de nok van het dak maken.Deze keer geen tegenvaller; het resultaat mocht er zijn.

Het feest was erg geslaagd. Achteraf geteld waren ongeveer 40 mensen op komen dagen. Hadden we die allemaal wel uitgenodigd? Maar het was erg gezellig en de DJ draaide tot ik verschrikt op mijn horloge constateerde dat het bijna 02.00 uur was; en dat met die herrie. De volgende dag bleek het moeilijk om de film van het feest terug te draaien. Enerzijds omdat de drank zijn destructieve werk gedaan had en anderzijds schijnt het een normaal verschijnsel te zijn dat je een en ander mist van je eigen feest. Afijn de foto's bewijzen toch overduidelijk dat er gedanst is en van het eten en de drank is weinig overgebleven. Voorwaarden voor een geslaagde avond. Dus het zal wel goed geweest zijn. Goed voorbeeld doet volgen...

De voorbereidingen voor het feest van de (halve) eeuw zijn begonnen.
Meteen een stok achter de deur om wat dingen af te ronden. Althans het voornemen om enkele dingen af te ronden is er: eindelijk die waterschade van de woonkamer muur eens herstellen, verlichting regelen (inmiddels gedaan), tuin fatsoeneren etc.

Dan is het ook nog vakantie, tenminste voor Arwin, want Rayan en Kishan gaan gewoon nog 3 ochtenden naar de creche.
Hij wordt iedere ochtend wakker met de woorden: "Wat gaan we vandaag doen??". De fase van ontdekken en dingen doen. Niet verkeerd maar hij moet daarin wel gevoerd worden. Maw de mogelijkheden moeten wel gecreeerd worden. Nu is de creche- en naschoolse opvangwereld daar wel ingedoken. Het regent vakantieplannen. Arwin heeft al een week voetbalvakantieplan meegemaakt wat hem erg goed bevallen was. Hij is een heel sociale jongen met een zacht karakter; dat zei de voetbalcoach ook. Loes heeft voor vrijdag een visuitstapje geregeld naar Marco's FishFarm: een Tilapia kwekerij met allerlei vijvers waar exotische vissen en waterplanten gekweekt worden voor de verkoop en consumptie. Heel leuk dus. Ik had ook al eens een paar Tilapias gekocht voor de vijver thuis maar een slimme rat wist ze een voor een te pakken. Nu eens kijken of de jongens het vissen in de genen hebben.

Alweer bijna een week terug in het ritme van kinderen halen/brengen en werken. Wat is het leven toch mooi.
Arwin en ik hebben een intensieve week achter de rug in Nederland.
Allereerst de reis zelf, die soepel verlopen was. Ontzettend spannend natuurlijk voor Arwin om al die dingen te zien in de echte grote mensen wereld. Curacao heeft toch iets meer van een speeltuin, voor groot en klein. Daarom is het goed om af en toe de bewoonde wereld op te zoeken, zeker nu Arwin zo open staat voor alles.

Dan was daar de verrassing van onze komst; mijn ouders hadden er wel een beetje op gerekend maar het bleef toch spannend. Tot het verlossende telefoontje om ons op te halen van het station 's-Hertogenbosch. Na een warm welkom, natuurlijk met koffie en appelgebak, zijn we diezelfde middag doorgereden naar Gerrie zijn oude huis. Voor hem is het inmiddels ook logeren daar maar dat idee moet nog een beetje bezinken. Voor de verandering waren wij eens als een van de eersten in de kerk van Cuyk. De latijnse hoogmis bracht veel bekende klanken terug. Blijkbaar hebben al die zondag missen in de Heilige Geest kerk aan het Rivierenplein een eigen plekje gekregen in mijn geheugen. Ook zonder een Gymnasium-diploma kon ik het Latijn aardig volgen.

Na de mis werden we vervoerd in een oude legertruck naar de kade waar de jan van Cuyk al lag te wachten. Tot onze verbazing waren er meerdere feesten maar dat mocht de pret niet drukken. Het was bijzonder om alle familieleden weer te zien. Ook voor hen was het een verrassing om Arwin en mij te zien. Voor de zekerheid had mijn moeder maar een fotoalbum meegenomen zodat iedereen toch een beeld kon vormen ook al was niet iedereen lijfelijk aanwezig; de trotse oma en opa.

De cruise over de Maas was een groot succes: http://www.janvancuijk.nl/  Heel gezellig en lekker eten in een ongedwonge sfeer. Arwin heeft zich vaak verbaasd over het feit dat iedereen hem kent… andersom geldt dat namelijk niet. Na terugkomst op de Veldweg hebben we nog familiekiekjes genomen in de tuin

Later in de middag zijn we richting Geert & Marlies gegaan. Goed om te merken dat het altijd meteen weer klikt en dat er geen tijd overbrugd hoeft te worden om weer vriendschap te voelen. Hun nieuwe huis in Kouwenberg ademd een mooie warme sfeer. Daar is weer goed over nagedacht maar dat is die twee wel toevertrouwd. ‘s Ochtends hebben Arwin en ik op ons gemak gedouched en zijn we richting station gelopen. Daar kon Arwin ook eens meemaken hoe het is om in een bomvolle trein te staan zoals ik zelf maar al te vaak meegemaakt heb.

Die avond maakten we kennis met de tijdelijke vakantie bungalow van de Hopmannen. Vanwege de verbouwing moesten zij namelijk het huis uit. Dat gaf ons de gelegenheid om te genieten van het herfstlandschap in de Drunense Duinen.

‘s Avonds ben ik met Joost naar café Wilhelmina in Eindhoven geweest; een jazz kroeg die in 10 jaar helemaal niets veranderd is. Goede dingen hoeven niet veranderd te worden. De jazz was voor mij wat aan de experimentele kant; misschien komt dat omdat ik zelf wel wat veranderd ben.

Volgende dag kwam Joep nog langs op de Musselstraat. Hij verkocht nog snel even een was- en afwas-machine aan mijn vader die hem graag mee wilde helpen om zijn witgoed zaak op te doeken. Helaas hadden we te weinig tijd om eens door te praten.

Daarna stond Den Haag op het programma. Ik vond dat Arwin ook eens een echt leuke stad moest zien. En hij heeft het geweten ook. We hebben aardig wat kilometers rondgestapt door het inmiddels vertrouwde centrum. Indra woont er op loopafstand vandaan dus een ideale lokatie. Bij Indra gaat de gastvrijheid gepaard met lekker Surinaams eten en ik heb Arwin zelden zoveel zien eten. Hij heeft zich goed laten verwennen door zijn tantes en oma. Oma was er ook met Moeni waar ik helaas geen foto van genomen heb tot ongenoegen van Loes. Nou ze moet er maar eentje opsturen dan.

Na Den Haag weer richting Den Bosch met de trein uiteraard. En met de GameBoy die Arwin gekregen had; zijn missie was volbracht. Na alle afscheid en nog een nachtje logeren in Drunen weer de trein in richting Schiphol. De vlucht duurde vrij lang maar Arwin heeft zich voorbeeldig gedragen. Laat dit het begin zijn van een serie wereld reizen… of staan er misschien nog 3 te popelen om mee te gaan?

 

Zo, de site www.cuppen.net is weer in de lucht. Tot nog toe met oude info, dus op het eerste oog niets nieuws, maar deze biedt wel meer mogelijkheden met de ontwikkelomgeving .NET, waar ik iets beter in thuis wil raken. Dus binnenkort…. Belofte maakt schuld, maar time runs fast.

Het betere wonen bevalt goed. Aangezien ik het idee van 'een omheining op korte termijn' uit mijn hoofd gezet heb, geeft dat ook weer wat rust. Beter tillen we dat over het jaar heen. Afgelopen weekend enkele lampen opgehangen die naar eigen ontwerp gemaakt zijn. In eerste instantie bij Mexico Lindo maar later toch maar bij een ex-medewerker van deze zaak die ipv 225 deze voor 75 gulden wilde maken. Dan maar meteen 6 besteld. Bij het afleveren zei hij al dat verschillende mensen interesse getoond hadden maar dat de prijs toch wat anders moest komen liggen nl 125. Nog steeds een mooie prijs lijkt mij. Nu ben ik benieuwd naar de barkrukken die hij gaat maken. Daarna heb ik nog enkele projectjes in gedachten zoals 2 kroonluchters. Voor een beetje vakman moet dat een uitdaging zijn.

Rayan en Kishan hebben inmiddels een creche gevonden die ze wel bevalt: Daffie Duck. Loes brengt ze 3 ochtenden en in het begin was dat natuurlijk een hartverscheurend gekrijs. Toch vreemd dat Loes in de Dappere Dik tijd aan de andere kant stond en ouders gerust stelde met de mededeling dat dit slechts een kwestie zou zijn van enkele dagen wennen. Nu echter kwam dit bekende fenomeen in een heel ander daglicht te staan. Het nogmaals wegrukken uit de vertrouwde thuis-omgeving werd niet zonder slag of stoot geaccepteerd. Alsof hun leven ervan afhing, zo omschreef Loes het afscheid tenminste. Maar inmiddels vragen al of ze mogen gaan spelen bij dafduck. MacDonalds heeft nog steeds wel de grootste voorkeur maar die marketing machine draait ook ietsje beter dan die van een lokale creche.

Deze week wordt er weer een kapitaal uitgegeven aan het wagenpark. Mijn auto staat in afwachting van de bereidwilligheid van de douane bij Kabex, de garage die inmiddels een vermogen verdiend heeft aan mij. Ik kan nu eenmaal moeilijk afscheid nemen van mijn trouwe vierbanders. Vroeger al fungeerde ik als opvanghuis voor afdankertjes van mijn vader, waarmee ik dan nog jaren de Nederlandse wegen onveilig maakte. Ja ok, lang daarvoor was er het DS-tijdperk, maar dat was van een heel andere orde. Nu maar hopen dat na deze reparatie de jeep weer een paar jaar zonder problemen meegaat. Het beestje is inmiddels al weer 12 jaar oud! Maar de jeep van Loes telt daar nog 5 jaar bij op!! Moet kunnen; roesten doen auto’s hier eigenlijk pas als ze helemaal gestript zijn op een afgelegen plek in de kunuku. 

OK Verjaardagen weer achter de rug. Kapper weer eens bezocht en everything back to normal.
Arwin vierde zijn Pokemon verjaardag (weer) in de speeltuin. Het was er gezellig en om een of andere reden een meer overzichtelijk gebeuren dan vorige verjaardagen. Misschien als ze wat ouder worden is het minder chaotisch. Rayan en Kishan rennen wel mee met de groten. Zeker Kishan die zich meer meet met grote kinderen dan Rayan. Ze gaan hard die twee.

Zondag was mijn beurt. Het thema van vorig jaar was goed bevallen dus dit jaar maar hetzelfde: een happy hour bierfeestje bij Mambo. Zo ben ik in stijl 29 geworden. Volgend een echt groot feest.

Gisteren was ik de buiten vijver aan het schoonmaken en als gewoonlijk wordt ik daarbij geholpen door het driemanschap. En water met vissen is heel spannend. Sinds vorige week zwemmen er tien goudvissen rond in de vijver. (oops 9) In de vijver binnen zwemmen een paar zwaarddragers rond die al jongen gekregen hebben. Een vruchtbaar huis. In zijn enthousiasme reikte Rayan plotseling iets te ver en dook voorover de bak in. Ik kon hem al na 2.35 seconden eruit halen (Loes: maar hoelang duurde dat dan?) maar de schrik zat er uiteraard wel in; zowel bij hem als ietsje later ook bij mij.

Bij de buren is de bouw inmiddels begonnen. Een enorme achtermuur wordt opgetrokken om het terrein dat schuin afloopt, te kunnen verhogen. Ik zie nog steeds dezelfde lui werken die mij zoveel frustratie opgeleverd hebben. En nog steeds zijn we bezig met de naweeen hiervan. Onze Venezulaanse dakleverancier Tito stond vorige week vrij plotseling op de stoep met Marisella, de architecte, om zijn cheque op te halen. Maar volgens mij is dat bedrag al lang verrekend in het kader van de afspraken die ik met Marisella gemaakt heb. Reden voor een pittige discussie waarbij zelfs gedreigd werd om het dak dan maar mee te nemen… Flink dak. Daar zijn we nog niet helemaal uit.

Een dagelijks gebeuren. En soms wel vaker op een dag. Maar toch speciaal deze dagen. Ik parkeer de auto ergens voor het huis; er is geen hek of oprit dus de plek maakt niet zoveel uit. Dan vliegt de deur open en gillende kids stormen naar buiten. Uiteraard is Arwin de snelste en die neemt als eerste een snoekduik vanaf een meter in mijn richting in de veronderstelling dat ik hem wel zal opvangen. Meestal lukt dat ook wel. Vervolgens komen Rayan en Kishan aangegild. Ze kunnen nog niet zo ver springen dus knallen ze maar tegen mijn benen aan, als ik geluk heb. Meteen klimmen ze al krijsend  in de auto om vervolgens alle knoppen uit te proberen. En dan begint het gevecht om ze uit de auto te krijgen.

Nu ik dit zo opschrijf bedenk ik dat dit de reden misschien is dat mijn auto zo weigerachtig is de laatste tijd. De computer is van slag en wanneer de motor een beetje heet wordt slaat hij spontaan af. Het gevolg is dat ik nauwelijks meer kan remmen of sturen want alles werkt bekrachtigd. Beetje gevaarlijk dus en geeft niet zo'n gerust gevoel tijdens het rijden.

Gisteravond nog een tijdelijke oplossing gemaakt voor de walk-in closet; 3 u-vormige balken met een gordijnrails er overheen. Dan kunnen de kleren tenminste opgehangen worden. De eerste klus vanuit het klussenbedrijf; ik kon zowaar gewoon de gereedschappen vinden die ik nodig had. En tegenwoordig met 3 Bob de Bouwers in dienst. Ze vinden het machtig interessant wanneer er gezaagd wordt. Rayan houdt niet zo van herrie of drukte dus voor hem moet het zagen snel klaar zijn. Maar het resultaat mag er zijn. En wat heet tijdelijk?

 

Langzaam maar zeker.
Er wordt (hard) gewerkt in de garage aan een mega wandmeubel. Mijn idee was om die nieuwe aannemer/timmerman uit te proberen met een kast in de garage. Immers van daar uit moet gewerkt worden en het schiet niet op als ik steeds evenveel tijd kwijt ben met zoeken naar gereedschap en materialen als het uitvoeren van de klus. Inmiddels zijn we enkele weken verder en vele ervaringen rijker. Ik heb weliswaar verschillende projecten met deze Colombiaan afgesproken maar ik wil zo snel mogelijk van hem af. Dit is weer zo'n hopeloos geval; iemand die in eerste instantie een goed verhaal heeft maar later blijkt dat hij nog geen nagel heeft om zijn kont te krabben. Komt ie bij mij vragen om een paar tientjes voor benzine! Laat staan dat hij zijn mensen betaald die vervolgens wel bij mij op de stoep staan. En wat is gebeurd met het geld dat ik voor materiaal voor moest schieten? Nu zijn er nog 2 timmermannen bezig in de garage maar zij komen eigenlijk alleen nog maar bij mij werken omdat zij de klus af willen maken en er op vertrouwen dat ik ze direkt betaal in plaats van de aannemer. En dat heb ik toegezegd. Werkvolk gaat voor. Ik kan hem nog niet naar z'n moer sturen want er moet nog een en ander aan materiaal geleverd worden. Maar daarna is het snel exit.

Nee dan de illegale Peruaan, "Pello Largo" zoals we hem noemen vanwege zijn paardestaart. Hij heeft met een maatje 3 bloembakken gemetseld en de vijver afgemaakt. Een heuse vijver waar ik in gedachte het fontijntje al hoor spetteren. Dat zullen de jongens leuk vinden, een vijver met schildpadden en Tilapias en met een beetje fantasie ook krokodillen.

Mosterd na de maaltijd...

… zo lijkt het als de updates zo laat verschijnen. Wijt het aan de drukte en het feit dat we nog niet helemaal gesetteld zijn. Zo waren er gister ochtend, op zondag, nog drie man aan het werk om de plaats bij de achterdeur te betegelen. Deze drie hebben maar liefst tot 16.00 uur gewerkt in de hete zon. Respect deze keer.

Terug naar vorige week zondag: de verjaardagen. Het was een gezellig kinderfeestje waarbij toch ook de (verkorte) rondleiding in het programma opgenomen werd. Uiteraard konden de kids zich uitstekend amuseren. En de taarten met de 2 kaarsjes mochten er zijn. Geen thema deze keer, maar dat zal volgend jaar wel anders zijn.

 

Binnenshuis begint het ergens op te lijken. Zaken gaan allemaal wat langzamer dan gedacht; ik blijk hardleers te zijn wat dat betreft, want het verrast mij ook iedere keer weer dat het allemaal ietsje langer duurt. Toch goed dat we de knoop doorgehakt hebben om uiteindelijk te verhuizen. Anders zouden we zeker niet zover zijn als nu.

 

Gisteren heb ik het hout opgehaald voor de trap; daar is weer een mooi stuk bos voor neergehaald in Maleisie. Gelukkig heb ik dat bos nog gezien een aantal jaartjes geleden. Nu nog lakken en monteren, maar daarvoor heb ik Rudy, onze klussenman gisteren gesproken. Hij is nog bezig om de tuin in orde te brengen van het oude huis Kaya Kolonchi en wordt daar behoorlijk op zijn vingers gekeken door de eigenaars zusters Helmeijer. Die willen dat hij alles mooier achterlaat dan dat ik het 10 jaar geleden aangetroffen heb. Hij lost dat op z'n Antilliaans op door overal "Ja" op te zeggen en het vervolgens toch niet te doen. Deze keer sta ik daar helemaal achter.

Maar een huis is niet af zonder omheining; vraag maar aan Rayan en Kishan en Tommy en Clinton. Verschil is dat de eersten er wel blij mee zijn en de laatsten niet. De honden liggen aan de lijn zolang er geen omheining is en Rayan en Kishan vermaken zich wel op het bouwterrein.

 

Er begint zich wel een verschil in karakter af te tekenen zo net voor hun 2de verjaardag (zondag; niet vergeten!) Rayan is de relatief rustige tevreden jongen die zichzelf goed kan vermaken. Kishan daarentegen is een dondersteen die een heel sterke eigen wil heeft en soms absurde ideeen die hoe dan ook uitgevoerd moeten worden. Een echte Nee-zegger die met een schreeuwerige stem zijn zin doordrijft. Misschien zit hij al in een soort vervroegde puberteit.

 

Zoals gezegd zijn ze komende zondag jarig. En ze zijn nog te jong om al een verjaardag zonder feestje voorbij te laten gaan. Dus heeft Loes een aantal mensen, uiteraard met kinderen, uitgenodigd om dit bij ons thuis te komen vieren. Het eerste feestje in het nieuwe huis. Ik ben benieuwd.

De rust is nog niet helemaal teruggekeerd. Royer is bezig in de badkamer, de trapleuning is gisteren afgerond door een Haitiaan van Mexico Lindo, in de keuken wordt driftig geprobeerd de afzuigkap te installeren. Niro, mts-er, loopt 's middags rond om nog meer lijken uit de elektra-kast te ruimen. De mensen van Curgas hebben gisteren terecht geconstateerd dat er een gaslek is dus daar krijgt Marisela nog een issue. (ik heb dat aangevoeld en met dit klungelige werk hebben we daar nog een probleem)  Daar doorheen loopt Sandra de huishoudelijkheden te regelen en Loes probeert, zeer vermoeid van dit alles, de kinderen te ontwijken. Familie Flodder in het kwadraat. Ik ben blij met mijn werk.

 

Maar het huis raakt meer verlicht, meer opgeruimd en meer compleet. Bijna tijd om te denken aan de buitenkant. Daar zijn muren van de buren waar Marisela deze week aan wil beginnen. Weliswaar is er weer geen cement op het eiland maar dat weerhoudt ons niet van de voorbereidingen. De achterplaats moet betegeld worden. De oprit en voorpad moeten gebouwd worden. De bloembakken kunnen gemetseld worden. Werk zat dus. Het wordt tijd om weer eens wat fotos te plaatsen om te laten zien waar dit alles toe geleid heeft.